Taş Sokaklar Şiiri - Mustafa Elbir

Mor reyhan kokusu sinmiş taşa,
Kozluk’un suları akar coşa coşa.
Konaklar el eder yoldan geçene,
Taş sokaklar çıkar serin yokuşa.

Ahşap kapılarda demir tokmaklar,
Oymalı pencereler mazi saklar.
Kuzular geçerken tozlanır yollar,
Avlu duvarından sarkan yapraklar.

Arasta çarşısı erkenden uyanır,
Bakır çekiç vurur, örsler dayanır.
Güneş vurunca da taşlar kızarır,
Esnaf siftah eder, hakka sığınır.

Kozluk Akbaba’ya bakar dağları,
Üzümle doludur eski bağları.
Sohbetle geçip gider akşamları,
Burda yaşatırlar eski çağları.

Arapgir dediğin bir kadim diyar,
Taşına toprağına düşmüş bir yar.
Yıllara direnir koca konaklar,
Geçmişin yükünü bağrında taşır..