Tanrının Yanlış Numarası Şiiri - Kemter ...

Gece üçte çaldı telefon.
Bir kadın
— Oğlum, dedi,
vardın mı?

Yanlış numara diyecektim.
Sesindeki merdiven
bir türlü bitmiyordu.

— Vardım, dedim.

O sırada bir bankta oturuyordum.
Cebimde eve dönmeye yetmeyen para,
ağzımda az önce ettiğim
küfrün demiri.

— Bir şey yedin mi?

Karşı büfenin ışığı sönmüştü.
Camda kocaman bir tavuk
hâlâ dönüyordu resminde.

— Yedim.

Kadın sustu.
Uzakta bir musluk akıyordu;
sanki bütün geceyi
bir bardağa dolduracaktı.

— Sesin niye böyle?

Başımı kaldırdım.
Yapraklarını dökmüş ağacın
dalları arasına sıkışmıştı ay.
Bir türlü geçemiyordu.

— Üşüdüm biraz.

— Dolabın üstünde yorgan var,
babanınkinin altında.

O zaman ağladım.

Hiç tanımadığım bir evde
benim için
üst üste katlanmıştı kış.

Kadın telefonda bekledi.
Burnumu çektim.
Bir araba geçti,
su sıçrattı pantolonuma.

— Sen hâlâ dışarıda mısın?

Elimi bankın soğuk tahtasında gezdirdim.

— Ana, dedim,
ben senin oğlun değilim.

Musluğu kapattı.

— Olsun, dedi.
Sen de gir içeri.