İzin verdiğin kadarım.
Korkuyorum sevmeye bazen seni.
Bazen de unutuyorum kendimi.
Bakışlarınla işlenmiş yalnızlığım.
Nefes alabilir miyim sensiz?
Kimbilir! Muhtemelen! Belki!
Ya da çökerdi gök kubbe
Yalnızlık depremlerinde.
Ufkumda doğan ölüm
Buz gibi getirirdi kendime.
Boşluğu sonsuzluğun
Kahrolası kaybolmuşluğum.
Belli ki hasretim azacak yine
Bilinmez yarınların sırtında keşkeler
Ağlayacak yine sevdalarım.
Nefes almak ne kadar zor
Yokluğunun belası
Şu hayatın siperlerinde.
Dünyaya baktığım yerin azizliği aslında
Karamsar değilim ben.
Yaşayamadıklarımın tezahürü oysa
Sitemkar değilim ben.
Bazen kabına sığmaz taşardım bir zaman
Az değildi, korkardım hayallerimin
Sana aşık filan değilim
Yanlış anlama…
Varlığın değmiş gönül telime
Kopan fırtınalar
Savurmuş beni sana
O kadar…
İçimde nedensiz ağlamak var,
Melankoliğim bu sabah.
Bilinçaltımda bunca zaman biriken acılar,
Dolduysa demek.
Bazılarında hayat kaybetmeye yarar,
Gördüğüm birse çektiğim bin ah!
Bende bilirim acıyı.
Yaşadığım zamanlardan damıttığım zehr-i alem
Kokladığım ayazı gecelerin.
Bilirim ben de yalnızlığı,
Sevilmemeleri,
Görmezden gelinmeleri,
Yıllar oldu, bugün yokluğun sırdaşım.
Sorsalar bana, hala gittiğin yaştayım.
Kendi gerçekliğimde en güzel yalanım.
Hala o yalanı istiyorum ve bekliyorum.
Güvenmemeyi öğretti tüm imtihanlarım.
Nasıl desem; yaşamaktan betersin,
Ama bazen!
Diz çöktüren güzelliğin,
İçinde kaybolunan gözlerin,
Karşı koyulması imkansız öyle bir afetsin,
Bu kadar yok olmak,
Bu saatten sonra nasıl kapanır yaralarım?
Ne çare! Kimsem yok silsin gözyaşlarım.
Onca varlığım harcamışım sen mutlu olasın.
Ben sevdim çünkü! Sen anlayamazsın.
Her gülüşün ardından bin umut sakladım.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!