Talaş Kokusu Şiiri - Kasım Kobakçı

İnce talaş kokusu bıraktın ardından,
Sıcak cila nefesi süzüldü fırından.
*
Vernik buharı hemen uyuşturdu başı,
Kızarmadı ustanın o sert gözü kaşı!
*
Büyülediler tahtayı, büyülenmişler,
Bazıları vardır ki hep zımpara işler..
*
Kızarır elleri de öyle otururken,
Sessiz ve dengeli bir koltuk dokurken.
*
Kanalları açtılar çamın gövdesine,
Kançılarlık mührünü vurdular üstüne.
*
Pürüzsüz bir yüzeyde durgun ve alerjen,
Geçmişin tezgahında eskitilmiş gürgen...
*
Henüz cilalanmadık bu tozlu sahnede,
Belki de bu yüzdendir atölyede gölge...