Takvim Şiiri - Miray Seyyar 2

tam bir mevsim olamadık
takvim yaprakları değil
tenimiz eksildi birbirinden

kışın bitmesine bir hafta vardı
karın ağırlığı omuzlarımdan yeni inmeye başlamıştı
ellerim hâlâ üşüyordu ama
ufukta belli belirsiz bir çözülme
bir su sesi
bir tomurcuk ihtimali

sen tam o eşiğe bıraktın beni

soğuğu birlikte göğüsledik sanmıştım
oysa sen yalnızca fırtınayı seviyormuşsun
tipi dinince
yol açılınca
gidecek bir kapı aradın

ben karın altında kök salmaya çalışırken
sen ayak izlerini silmekle meşguldün

bir hafta daha kalsaydın
belki içimdeki buz çatlayacaktı
belki gözlerimdeki don
ilk kez senin adınla çözülecekti
belki bahar dediğimiz şey
iki insanın sabrından ibaretti

ama biz sabır değil
yangın olduk

tam çiçek açmaya yeltenirken
dal kırıldı
mevsim yarıda kaldı
ve ben
baharı görmeden
yazı bir yas gibi yaşadım
yaz tutmaya başladım içimde

şimdi her rüzgârda
o eksik haftanın soğuğu var
ve ben hâlâ düşünüyorum
bazı ağaçlar
neden en çok kışın sonunda
terk edilir