Artık antika oldu neredeyse; Yine de çoğunlukla bilinir. Bir adı da nâlın'dır hani. Eskiden cami şadırvanlarında herkesin kullanımına açık şekilde bulunurlardı.
Abdest alınırken kullanılan bu nostaljik terlikler kalınca tahtalardan yapılırdı.
Bir de yaşı bizden biraz büyük olanların rahatlıkla hatırlayacakları,'' Takunyalı Kardeşler'' var tarihimizde.
Her ikisi de rahmetli olan bu kardeşlerin küçük olanı, yani Korkut Özal anlatıyor vaktiyle.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta