Tablodaki patika Şiiri - Suphi Sekü

TABLODAKİ PATİKA

Duvardaki tablodan içime çöken hüzün
Şiirler kadar derin, nesir gibi muzdarip
Görüyorum kahrını, sitemini, öksüzün
Taşlı bir patikada yürür fetan bir garip

İçimin kavgasında kırılan hecelerim
Sözcüğün alçısıyla kaynaşmıyor uç uca
Dizeye yalvararak geçiyor gecelerim
Sabaha dek kalemim varamıyor sonuca

Güneş üşürken dağda, camdaki aksim donuk
Ufukta, bulutlardan alev almış asuman
Evinde sürgün biri, evime ağır konuk
Baca ile kavgalı, ocaktan tüten duman

Uzayan bir patika saplanmış gibi dağa
Gazeller süzülmekte, serin bir eylül sonu
Bir kadın mezarından kalkmış gibi ayağa
Belli ki yolun değil, hayatının yorgunu

Evime gelir gibi yaklaşır adım adım
Öyle mahzun ve üzgün ama biraz öfkeli
Açık dudaklarından fısıldar gibi adım
Gözleri gözlerimde, bana uzanır eli.

Yalın ayak, baş açık; elinde siyah şalı
Uçuk sarı kisvesi haykırıyor sonunu
Yola serilmiş gibi yaprak desenli halı
Ayakları altında sarının onca tonu

Sokulur gibi oldu; üşümüş parmakları
Avuçlarımda o an uyandı küldeki köz
Yeşil yeşil döküldü gönlümün yaprakları
Ahvalimi tarife kifayet etmedi söz