Fırçadan damlayarak süzülmüş boya,
Gözlerinde garip uyuşuk bir rüya.
Renkler hep birbirine karışıp akmış,
Hislerini sessizce boşluğa atmış.
*
Öz eseriydi onun sessizce solan,
Fırçasıyla tuvale usulca dolan.
Dışavurumcu hisler uykuya dalmış,
Bütün o çılgınlıklar mazide kalmış.
*
Bir dışlanmış dünyadan kopup gelerek,
Tuvale uzanıyor boyun eğerek.
Yeni bir tarz olsa da gözler kapalı,
Uykuya esir düşen eli boyalı.
*
Bu yüzden midir bilmem sebep belirsiz,
Çizgiler uyuşuktur şekiller kirsiz.
Sanatının ruhu da yavaşça soldu,
Eserinin özüne dinginlik doldu.
*
Tam değerlendirmeden geçip gittiler,
Bu uyuşuk renkleri de terk ettiler.
Bu modern ressamın sağ eli uyuşuk,
Dışavurumcu fırça kalmış buruşuk.
*
Zaman durmuş gibidir boya biterken,
Uykuya yenik düşmüş hem de çok erken.
Kırmızı yavaşlayıp mavi uyumuş,
Fırçanın ucundaki suyu kurumuş.
*
O deli hisler, artık bir sis içinde,
Kaybolup gidiyorlar renksiz biçimde.
Tablolar yığılmış hep tozlu köşeye,
Hiç gerek kalmamış artık, boş neşeye.
*
Fırçası ağırlaşıp kalkmaz hiç elden,
Şarkısı duyulmuyor kopan o telden.
Dışavurumcu ruhu teslim oluyor,
Tuvaller yavaş yavaş gölge doluyor.
*
Ne bir coşku kalmıştır ne bir fırtına,
Sadece bir ağırlık çökmüş sırtına.
Göz kapakları düşüp boyalar bitmiş,
Bu uyuşan zihnine yalnızlık yetmiş.
*
Karanlıklar dolmuş sonunda odaya,
Unutulmuş elleri küsmüş fırçaya.
Sonsuz sanat olmuştur uykusu şimdi,
Dışavurum, solan renksiz bir resimdi.
Kayıt Tarihi : 17.11.2026 11:01:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!