Sustuklarım Şiiri - Caner Özkan

Kaleme sarılır insan yalnız kalınca,
Sessizce sustuklarını anlatır;
İçinde biriken cümleler,
Gecenin en sessiz yerinden dökülür.

Kimse sormazken “neden” diye,
Kâğıt sabırla bekler cevabı.
Her harf biraz gözyaşı,
Her satır biraz dayanma gücü olur.

Kalem, en eski dostumdur;
Yargılamaz beni, acele etmez.

Kırık dökük düşünceler bile
kalemin mürekkebin de anlam bulur.
Yalnızlığım ağır gelince omuzlarıma,
Suskunluğum düğümlenir boğazıma.

İşte o an kalemim konuşur,
Sustuklarımı söyler kâğıtlara.

Ve zaman geçer,
Tozlanır raflarda yazılanlar;
Ama bil ki her kelime,
bir gün yeniden nefes alır,
Kaybolduğu tozlu raflarda...