1995 yılında doğdum. Hayatın içindeki duyguları, sessiz kalan düşünceleri ve insanın iç dünyasında biriken sözleri şiirle ifade etmeyi seviyorum. Yazmak benim için bir iddia değil; daha çok kalbimde biriken duyguların sade bir yansımasıdır.
Şiirlerimi “Tozlu Raflar” mahlasıyla paylaşıyorum. Kelimelerle kurduğum bu küçük dünyada, insanın kalbine dokunabilen birkaç satır bırakabilirsem kendimi mutlu sayarım.
Gece olunca yokluğun daha ağır çöküyor baba…
Gündüz insan kendini kandırıyor biraz;
kalabalığa karışıyor, işe güce dalıyor,
ama akşam olunca evin duvarları bile
senin sesinle susuyor babamm...
💔💔💔💔💔
Özledim anne özledim, anne çocukluğumu özledim…
Dizlerim kanasa da ağlayamadığım günleri,
Senin bir bakışınla iyileştiğim zamanları,
Hiçbir derdim yokmuş gibi güldüğüm akşamları,
Çok özledim annemm, çok özledim
Gece, şehrin omzuna
sessizce çökmüş.
Sokak lambası titriyordu;
sanki o da kararsızdı
kalıp kalmamaya.
Kaleme sarılır insan yalnız kalınca,
Sessizce sustuklarını anlatır;
İçinde biriken cümleler,
Gecenin en sessiz yerinden dökülür.
Kimse sormazken “neden” diye,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!