Süslü yaşamlar Şiiri - Necmi Dayan

Sonraki acılar pek önemsiz miydi?

Acının ülkesi yeri yurdu yolu yolsuzluğu kayası dağı damları olmayan evleri damları olan evleri
çocukları anneleri babaları sofraları somurtmaları gülmeleri vs. var mıydı?

Bilmem kaç yılındaydı 1965 1967 yılları arası aklımda kalmış.

İstabul' un Karagümrük varoşlarında boş bir arazinin ortasına Ülkemiz idarecileri uygun görmüş olmalılar ki tenekeden askeri barakalar
yerleştirmişler. Yazları sıcak kışları buz dolabını
aratmayan bir soğukluğu var. Altı adet baraka.
Adını unuttum bilmem ne ilk okulu...

Orada dört yıl okudum. Hepimiz yoksulduk. Allahtan yazları kavun ve karpuz boşaltacak kamyonlar geliyorlardıda eve harçlık götürüyorduk.

İşte orada siyah çizmeli disiplinli son derece sert erkek bir it vardı. Bu it sadist bir öğretmendi. Geç kaldığım için o siyah çizmeleriyle beni oyle tekmelemeye oyle yumruk atmaya başladı ki artık o minik sıska bedenim acıyı hissetmez olmuştu.

Bu iti o günden sonra görmedim. Sonra derece iyi kalpli müdürümüz bu iti uzaklaştırmış olabilir.

Hayatım değişti. Kominist olmaya karar veremiştim ama onlarda halkı sömürüyorlardı anladığım kadarıyla. İlerki yaşlarda kapitalist olayım dedim ama bu sistemler olayım olmayayım filanla falanla olmuyor.

Ne de olsa halk her zaman sistemler arasında kendisini ezdiriyor. Benimse çıkış yolum o kocaman süslü cümleler oldu. Hepsi de halk yararınaydı. Bu kocaman cümleleri pek seviyoruz çünkü...