Suskunluk Dile Gelir Şiiri - Kasım Kobakçı

Aniden çalan zille, göğsüm sarsılır durur,
Sokak sessizleşirken, o ses kalbimde vurur,
Akreplere takılan, yelkovanla titrerim,
Duygularım coştukça, fırtınaya girerim..
Aklımı yitirerek, boşluğa atlarım hep..
Çarpıntım hızlanırken, bulamam zerre sebep..
Telaşlı saniyeler, ürperti getiriyor,
Kelam biter aniden, dilim kilitleniyor..
*
Garip yolcular misal, sevinçle koşarım bak..
Lakin, uçurum sonsuz, heyecan zirvesinde,
Onca insan uyurken, ürperirim köşemde..
*
Sabahın ışığında, umutları bulurum,
Kirpiğine değince, Ankara aydınlanır..
Yıldızlar alev alıp, gökyüzünde canlanır..
Yarınlar umut dolu, kederleri silerek..
*
Annesi gülen, çağlar bırakırsın ruhuma..
Gülümsemem eksilmez, neşemle coşarım bak..
Gözyaşı kurur biter, tebessümüm artarak.
*
Sevdanın şerbetinden, yudumlayıp coşarım,
Mısralarım can bulur, mutluluk denizinde.
*
Ellerim, bulutlara uzanıp dokunurken,
Destanlarım yıkanır, pınarların suyunda.
*
Yaklaşırken adımlar, kalbim küt küt atarken,
Sözcüklerim şahlanır, peşinden koşar durur..
*
Çabalarken hayatla, nefesini duyarım..
Yüreğim hop eyleyip, diriltir umudumu..
*
Ansızın kopan tufan, sarsar bütün dünyamı,
İklimler değişirken, ısınır tüm hücreler,
Zamana direnenler, zihnimi aydınlatır,
Fikirlerime dolar, coşkulu hislerimle..
Gönlümü ferahlatıp, aydınlığa uçarım..
Soluğum hızlandıkça, açılır gizli kapı..
Heyecanlı anlarım, huzura dönüşecek,
Kelimeler tükenir, suskunluk dile gelir..