Sus İki Gözüm Şiiri - Kasım Kobakçı

Yürüdüm küllerin arasında, suyu aramadım hiç,
Ruhumun çölünde, kaç serap gördüm de geçtim,
Sanki dertten, neşeden, arındım da seçtim,
Hangi uçurumun kenarında, dursan da yetiştim.
*
Sızlarken, içimi sarar bu derin sükut,
Senden ne vefa buldu, ne de sağlam bir umut,
Ey yarim, mevsimler değiştikçe neleri unuttun,
Bu defa yeşersin, gel soldurma bu çiçeği.
*
Her ruha dokunan endişenin, bin türlü hali var,
Hasret bize düşlerde, teselli olmaya yeter,
Nefesin gibiyim, kaç sabahtır uykunu bölerim,
Beraber susarsak, bu mesafenin hükmü biter.

Seni bin bir tona bürür, rüzgarlar, gökler,
Dön özüne, ışıklarla parlasın bu vadiler,
Gör, göğsümün ortasına bıraktım, o yarım kalemi,
Dur sevdiğim ve bize sevdamızdan söz etme.
*
Kelimeler yorgun, cümleler artık devrik,
Bakışlarında saklı o eski, o derin tebrik,
Kimse bilmezken, biz nasılda eridik,
Lisanı unut ve bize sevdamızdan söz etme.
*
Mazide kalan, tozlu rafları sakın indirme,
Yarını bilmem ama, parlayan bugünü söndürme,
Ateşe atıp da, közü yeniden körükleme,
Anı yaşa ve bize sevdamızdan söz etme.
*
Gözlerin anlatır zaten, destan gibi her şeyi,
Hangi kitap yazar ki, bu sessizce erimeyi,
İstemem artık, ne övgüyü ne de yermeyi,
Sadece bak ve bize sevdamızdan söz etme.
*
Bağlansın dilimiz, konuşsun sadece hisler,
Silinsin hafızadan o beyhude, boş izler,
Bizden geriye kalsın o mağrur, dilsiz gizler,
Sırrı sakla ve bize sevdamızdan söz etme.
*
Yorgun gemiler yanaşsın artık, sessiz limana,
Fırtına dindi, gerek yok koca bir yalana,
Güvenmiyorsan eğer zamana ve o ana,
Kapıyı kapat ve bize sevdamızdan söz etme.
*
Son sözü söyleme, bırak havada asılı kalsın,
Bırak bu büyü, ruhumuzu derinden sarsın,
Varsın dünya bizi lal olmuş, insanlar sansın,
Sus iki gözüm ve bize sevdamızdan söz etme.