Hak şehrinde kaybolmuşum,mülhak ım,Vedat' ım.
Ay uyuklar bulutların gölgesinde mışıl,mışıl.
Rüzgarın ürpertisi sinmiş gözlerinin ötesine.
Bir dokunuş,bir öpüş hırsızlama,
Saklı cennetin kapısını çalarcasına
Tırmandı arsız bedenim.
Dudaklarına uzandı elim.
Öpe koklaya sabahlar penceremi açmasın.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta