Sürgün Gece Şiiri - Gece Gözlü

Sürgün Gece

​Saçının kokusu yastığımda asılı dururken,
Gözümün buğusu daha silinmeden camlardan,
Neden çekip gidiyorsun?
Hangi rüzgar üşüttü tenindeki bu sabahı,
Hangi yabancı cümle sildi adımı dudaklarından?
​Hafızamda hâlâ o ilk günkü temasın,
Bile bile ateşe yürümek gibiydi arkanı dönmen.

Ben sende bir ömrü emniyete almışken,
Nasıl kıydın bu kadının göğsünde atan masumiyete?
​Şimdi her köşe başı adının saklandığı bir tuzak,
Sesin kulaklarımda, kendin benden fersah fersah uzak.
Bir kadın kaç gece sabaha devrilir sensiz,
Hangi teselli yalandan öteye geçer ki bu şehirde sensiz.

​Bak, ellerim hâlâ senin bıraktığın boşlukta,
Gidiyorsun...
Ardında kırık bir ayna, paramparça bir hikaye.
Söyle sevgilim;
Hangi gidiş, geride kalanını böyle dirhem dirhem yakar?
Hangi ölüm, senin bu sessiz gidişine denk sayılır?

​ sen gittin ya;
Saçının kokusu kaldı yastığımda, bir ceza gibi...
Gözümün buğusu aktı parmak uçlarımdan içeriye.
Hafızam kanıyor hâlâ, bende kalan son suretinle.
Git...

Arkasından bakılan değil,
Giderken geride kalan ölmüştür bu hikayede.