Sürgün Bitiyor Şiiri - Ahmet Bedirhan

Bilemiyorum hangi kentin güneşiyim şimdi,
Hangi sokak tanıdık, hangi vuslat benim?
Sana ait ne varsa içimde filizlendi,
Şimdi yarının dilinde hafif bir yemin...

Aydınlık bir sabaha teslim ettim sesimi,
Yüreğimde o eski aşkın mağrur izi var.
Söküp attım göğsümden o son keder nefesini,
Bana kalan, bir avuç gökyüzü, bir avuç bahar.

Söyle, hangi liman kabul etmez bu rüzgârı?
Nereye aitsem, hep oradan doğruldum.
Sen güldün, gecenin dağıldı acımasız efkârı,
Doğdu içime yeni bir umudun rüzgârı.

Adım adım yürüdüm karanlığın içinden,
Açıldı önümde o hiç kapanmayan yollar.
Sıyrıldı ruhum geçmişin o yorgun yükünden,
Bizi bekler şimdi o bembeyaz yarınlar.

Geriye dönüp bakmam artık esen yele,
Yeniden yazılıyor kalbimizde bu sevda.
Kuşlar bile eşlik eder içimizdeki sele,
Bizim umudumuz hep ayık olsun.