Sürgün 3 Şiiri - Tayfun Toprak

Gece, ezberlemişti bir zamanlar.
Duvarlar tanırdı sesini,
Kapılar kendiliğinden açılırdı.

Güç böyle bir şeydi:
İnsan sandığını,
Aslında insanı kullanan bir gölge.
Zaman geçti.
Gölge uzadı,
İnsan kısaldı.
Kalabalıklar çekildi,
Ayna kaldı geriye —

Bir ülke vardı arka planda,
Hep fısıltıyla konuşan.
Kirli cümleler kuruldu onun adına,
Temiz kelimeler susturuldu.
Sonra kelimeler intikam aldı:
Konuşarak.

Sürgün, sadece bir yer değildir;
Bir dilin fazlalık haline gelmesidir.
Ne bağırırsan bağır,
Boşluk yankıyı senden iyi taşır.
Aslan mecazı eskidi artık.
Çünkü aslanlar bile bilir
Av bittiğinde
Kükremenin anlamsızlığını.

Demir paslanır,
Hatıra paslanmaz.
Ve tarih,
Şiir yazmaz kimse için.
Sadece not düşer:
“Bir dönemdi,” der,
“Geçti.”