Süreyya Görür Şiirleri - Şair Süreyya Görür

Kendime...

Öyle kırgınım ki kendime
Ne ah edecek, ne eyvah diyecek yüzüm, ne de şikayet edecek tek sözüm yok

Boğazımda binlerce kelime

Bir çekmecenin en dibinde kaldı bazı kelimeler
Üzeri çocukluk kokan mendillerle örtülü…

Meyve ağaçları vardı evimizin etrafında

Sen
İçimde çoğalan sessiz bir yangın
Sen
Nefesime çöken ağır bir gece
Sen
Kalbimde durmadan çarpan fırtına

Eski çok uzun bir masalsın sen benim için
Anlatmaktan korktuğum
Kendime sakladığım
En masum itirafım

Bir akşam gün batımı, aşk buldum gözlerinde
Ömrümün rotasını, değiştin sözlerinde
Aşka inanmazdım ya, yaz geldi güzlerinde
Şerha şerha bakışın dünyama cennet oldu

Seni gördüğüm anda, çözüldüm oracıkta

"Seviyorum"

Karanlığı alnından öptüğüm bir uçurum vardı gözlerinde
Orada düşmeyi ibadet sandım.
Bir insanın bir insana bu kadar yaklaşması

Sevsen...Mesela

Çok uzun yollardan geldim sana
Avuçlarım da can kırıklarım
Göğsümde bin yıllık hüzünlerim
Gözlerim de korku ve telaşla

Unutabilir miyim o zift karası bakışlarını,
Kaşlarının arasından sıktığın kurşun hâlâ sol göğsümde otururken.
Unutabilir miyim Süreyya gözlerini?

Günüme doğan güneş gibi,

Uğruna döktüğüm yaşlar boşaymış

Kahrımdan kaç gece ağlayıp yandım
Küçücük ses duysam sen geldin sandım
Olmadık hayale avunup kandım
Uğruna döktüğüm yaşlar boşaymış

Gecenin karanlığında yürürken dar sokaklar da
Benden gidişinin gün dönümlerini sayıyorum adımlarmda
Bulutların ağladığına şahitlik ettiğim anlarda
Bana bakan o son bakışına sarılıyorum
Aklımda kalan gözlerinin karanlığında arıyorum teselliyi