Şurama Batan Şiiri - Yücel Özkü

ŞURAMA BATAN
İçime dokunanı özlem demeselerdi,
bir sızı derdim gecenin içinde.
Camda gece, içimde sen kalır,
buğuya düşen adınla.

Masada soğuyan çay gibi
uzardı sensiz akşamlar.
Fincanın kenarında susardı
dilimde kalan birkaç söz.

Uzaklardan geçen turnalara
takılırdı gözlerim.
Akşam inerken pencereme,
gökyüzü uzaklaşırdı.

Şurama batanı sorma,
kelimeler yetmez buna.
Adını anmadan büyür
içimde kalan sesin.

YÜCEL ÖZKÜ
26 Eylül 2026