Sultan Suyu Şiiri - Mustafa Elbir

Sultansuyu düzüne güneş vurunca,
Koşar al taylar, yeleler savrulur.
Gözüm dalar uzaklara bakınca,
Gönlümün ateşi orda kavrulur.

Nalların sesi dökülür toprağa,
Rüzgâr karışır dumanlı dağalara.
Düşmüşüm gurbete bir başıma,
Gözümde o özgür yollar durulur.

Hızla koşar atlar, hiç vazgeçmez,
Bu sevdadan kolay kolay çekilmez.
Akan gözyaşımla tohum ekilmez,
Yalnızlık başıma dert olur kalır.

Sultansuyu akar, suyunu içer,
Zaman rüzgâr gibi esip geçer.
Bir gün Elbir de dünyadan göçer,
Arkasında yanık bir türkü kalır…