Sükutu Hayal Şiiri - İdris Yılmaz

Sükutu hayalin saçıldığı münbit topraklarda
Aşkın en yoğun yaşandığı yere gömülür insan!
Ölen her şey gömülür bayım
Ölen aşklardan da çok güzel hatıra olur
Aşktan bile kıymetli

Alışılan kokular kaybolurmuş bayım
Onun için mevsimler değişirmiş
Büyükannemin dediğine göre
Her acı yenilenmiş bir bahar sunarmış
Yalnızca kokusunu kaybetmiş aşklar
Yeniden dirilmezmiş
Anlıyor musunuz bayım
Büyük acılar yaşatan ayrılıkların
Gerçek aşk olduğunu.

Bülbülü değerli kılan kulaktır Mecnun
Leylânın kalbini unutma!

Dikeni kimin tenine battıysa gül de ona kokar
Diken battıkça gülün kokusu mu artar
Gül koktukça bülbül mü daha çok kanatır yarasını
Söyle Mecnun hanginiz daha delisiniz?

İnsan en sonunda kuyuya düştüğüne de sevinir
Zindandan geçtiğine de
Aşk kaderdir bayım Yusuf ne bilsin yolları

Tanrım
Aşkın kör kuyusuna düştüm
Ama gönül ülkesine sultan olamadım
Biliyorum onun bir suçu yok
Belki o bıçakları bilemeyi unuttu
Belki ben gömlek giymeyi
Ne o Züleyha olabildi, ne de ben Yusuf
Talihsizlik zindanından hiç çıkamadım.