Suçlu Ten Şiiri - Fener Alp

SUÇLU TEN

Bitmenin hüzünlü yüzü
Zamanı satar
Çakıl taşı korkularıyla
Kum zerresi
Ve
dahası
Taş ile ateş olur içindeki
Dök.
Uzunkol
Hasret giyinmiş gecelerce
Külünü öp ayazın
Yıldızı düşür süzgecin inceliğinde,
Duvar
Ve
Tuğla rengine karıştır
Yürüyen merdiven yorgunluğunu,
Boşluk
doğan ses yankısı
Yerden fışkıran yağmur tazeliği

Korkuya eş
Çektim fitili..
Bedenime sarılmış
Dikenler kadar ufkum
Görünmez heybetlerin odağı,
Kilise yalnızlığına
Sürülmüş nesnelerin haresi içinde
Bağışlanmaz
Suçlu ten

Davûdî
Tütün saran
Sararmış parmakların
Kararmış hayatlarıyla
Vur suyun yalın haline
Göz yaşı efektlerini
Sırtıma değen güneş ıslaklığı
Rüzgar
Çay dibi muhabbetler
Muhtemel
Yeşil ışıklar aydınlığı
Kırmızıda vurgun yemiş
balıkçı yalnızlığı…
Kuytu sularda
Kör karanlık uçurumlarda güz.
Sükut-û beden giydim...
Çiğ eti dişler gibi,
Fersahına kanmış
Çekilmiş
Kavruk bir öykünün
Kahve tadı acılığını yazıyor gözlerim
İninde vurulmuş
Dilin de biten tüylerin uzunluğuna inat..
Bir de
Mahremine

Ey dolunay!!!
Doldu..
Dondu dönence semahı
Durdu
Dayandı aşkın suikast hali
Ve
Vuruldu
Kulak memesinden mecnun..
Leyla'sı
Lâl-i hüsran