onun suçu yok
bütün kabahat benim
aşk yanığı ellerimle
ben dokundum aşkın kadife tenine
o yasak meyveyi ben ısırdım
taşlayacaksanız beni taşlayın
iki dirhem bir çekirdek esmerliğiyle
öyle naif duruyordu ki gecenin kanatlarında
bakışına
gülüşüne
kör kütük aşık oldum
adını söylemek
unutulmuş bir ezginin hatırlanması
ellerine dokunmak
su içen kuşların
kanatlarında taşıdığı serinlikti
onu öpmek
bütün saatleri bir anlığına susturup
uzun bir kuraklıktan sonra
yağmurun ilk damlasına yüz sürmekti
devrin afet-i devranlarına eyvallah etmeyen ben
bir onun kapısında el pençe divan durup
bir ona biat ettim körü körüne
kum fırtınaları dizilse de yollarıma
gölgesinin düştüğü yeri evim yurdum saydım
obsidyen karası saçlarına taksın diye
safran çiçeği topladım Acem illerinden
ayak bileklerine gümüş halhal
ince parmaklarına yakut yüzük aldım Çin’den Maçin’den
aşksızlıktan kırılsam bile
onun aşkından başka bir aşkı kaldırmadı yüreğim
aşkından başka bir aşkı yok sayıp
teninden başka bir teni haram bildim
onun suçu yok ben sevdim…
Ömer Yücekaya 2
Kayıt Tarihi : 21.11.2026 11:02:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!