Şubat Yangını Şiiri - Mustafa Bayraktar 3

Bir yumru çıkmıyor boğazımdan
İnmiyor da
Hüzün çengeline takılmış gibi
Taşırdım içimde
Bilse, bilmiyor da

Yük almak isterdim acının toprağında
Anadolu’nun bağrında dev bir kaya olsaydım
Beton olsaydım kolonlara dökülen
Milletime sarıldığım gibi sımsıkı
Bükülürdü belki belim ama
Dağılmazdım ya kum gibi
Harç olurdum, harman olurdum
Öldürmezdim sevdiğimi
Olsam, olmuyor da

Çıkmıyor aklımdan hiçbir şey
Kapatsam gözümü oradayım
Çare aramıyorum ki
Uzuvlarım yara almış
Gülecek değilim ya
Hangi acı kapanmak istemez ki
İşte bu diyorum, içimdeki
Duysa, duymuyor da

Bilmezdim toprağın bu kadar soğuk
Pencerenin ardında kardan pamuk
Çadırda zemheri olduğunu
Göçük daha sıcak mıdır diye düşünmezdim
Düşünülür mü hiç
Alsa aklım, almıyor da

Bırakılmıyor
Dünyayı bıraksa da bir çocuğun eli
Tespih hala çekiliyor sanki
Yavrularına sarılıp uyuyor gibi
Oyun mu oynanıyor ne
Oyuncak dolu sokaklarda
Sokaklar çocuk odası
Kitaplar saçılmış
Bitmemiş hikayeler
Şubatın alnına yazılmış
Bir ağır roman
Kıyafetler dağılmış
Vedanın telaşı var
Altı Yüz Evler Bulvarı’nda
Haklarını helal etmeyecekleri
Enkaz yığınlarında
Kalksa artık, kalkmıyor da