Şu Karşı Dağlar Şiiri - Kasım Kobakçı

Şu karşı dağlarda, solarken bahar,
Gönlümü kaplıyor, incecik keder.
Kızıllık çökünce, artar ah-u zar,
Tükenir nefesim, gün biter gider.
*
Kurduğum düşlerim, suya düşerken,
Yüzümden süzülür, o kanlı yaşlar.
Işıklar âleme, veda ederken,
İçimde amansız, fırtına başlar.
*
Duyduğum uğultu, rüzgar mı bilmem,
Yoksa bu sinemin, gizli sedası?
Yazılan kaderi, istesem silmem,
Bu mudur evrenin, garip edası?
*
Zihnimin erdiği, yollar çok uzak,
Çözülmez bilmece, şu koca feza.
Her adım aslında, gizli bir tuzak,
Çekilen çileler, sanki bir ceza.
*
Sayılı vaktimin, süresi doldu,
Taşınmaz bu vücut, yorgun ve bitkin.
Açan çiçeklerin, hepsi de soldu,
Yarınlar belirsiz, yokuşlar yetkin.
*
Elveda diyerek, sıcak yuvama,
Şefkatin koynundan, kopup giderim.
Dalarım elemli, derin davama,
Bilinmez diyara, göçüp giderim.
*
Göklerin bağrında, yara açılır,
Cihanı kaplıyor, koyu bir zindan.
Ortaya simsiyah, matem saçılır,
Firkat zamanıdır, geçen her andan.