Sözüm Var Şiiri - Rasimin Gönül Dili

Gözlerimin bebeğine saplanan o kutsal yemin,
Ruhumu ateşe veren o asil ve derin melal.
Adım adım örüyorum göğsümdeki mahzun tahtı,
Sensiz geçen gecelerin ağlıyor kör sabahı.
Toprağa düşen cemre gibi bekliyorum vuslatı,
Çözülür elbet bu kördüğüm, kırılır gurbet çarkı.

Zamanın biley taşında bilenir gizli ahım,
Yıldızlar şahittir sensiz geçen her siyahıma.
Gönlümün sığınağıdır o masum ve saf bakışın,
Can damarıma işledi ruhunun o sıcak akışı.
Fırtınalar sökemez kökünden bu kadim bağı,
Seninle yeşerecek bu kurak gönlün dağı.

Aynalara sormuyorum artık o eski yüzümü,
Uğruna feda ettim şu üç günlük ömrümü.
Kirpiklerinin gölgesinde saklıdır bütün umut,
Sensiz bu koca alem bana bomboş bir somut.
Rüzgarın önüne kattığı kuru bir yaprak gibi,
Dolaşıyorum ardında bu şehrin sessiz garibi.

Kilitli sandıklarda saklı durur o son sözüm,
Seninle aydınlanacak bu kapkaranlık yüzüm.
Kervanlar yola çıktı çoktan o uzak dağlara,
Hasretin zehri sinmiş içimdeki ıssız bağlara.
Ne bir adım geri var ne de başka bir liman,
Uğrunda tüketilir bu ömür, bu yalan zaman.

Gönül teli kopmuş bir kemanın iniltisiyiz,
Biz bu fani dünyanın en körüklü ateşiyiz.
Adını kazıdım kalbimin en mahrem yerine,
Teslim oldum sensizliğin o çileli derdine.
Şafaklar sökse de neye yarar sen olmayınca,
Soluyor bütün baharlar bu ömür kışa varınca.

Mührünü bastı kader solan alın yazıma,
Kulak tıkadı felek benim o hüzünlü sazıma.
Bir damla gözyaşıyım kirpiğinin ucunda,
Kaybolup gideceğim bu sevdanın burcunda.
And olsun ki döneceğim o yeminli yollardan,
Söküp alacağım seni bütün acı kullardan.

Kapanır bu devran da biter bu uzun hikaye,
Sensizlik bir hançer gibi saplanır bu kafese.
Sözüm sözdür, bekleyeceğim seni son nefeste,
Yıldızlar sönse de ruhum kalacak bu kafeste.
Topraklar örtse de üstümü bu soğuk taştan,
Vazgeçmem bu sevdadan, silinmem bu baştan.