Bin bir Çiçek bahçemi ziyarete gelen,
Erkenci bir kuşum bit de güneşim,
Nazilli basması renkli perdelerim var,
Hanem gibi tenha idi önceleri,
Hüzünler çözülür ilmek, ilmek,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Söz bitmesin :)
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta