Söylevci Şiiri - Kasım Kobakçı

Söylevciye bağırırlar ordan,
"Ter dökerek çıkıp gelsen kırdan,
Boş söz konuşma mı derdin be can?"
"
*
Çalışmayı bilmezsiniz demek,
Bizler için bu aslında emek;
En büyük iş toplumu beslemek.
*
Bir tezgah sayarım kendimi ben,
Sözleri üretirim kalbimden,
İş yok ise eğer bu bedenden.
*
Benim işim aslında çok çetin,
Karşısında dururum her setin!
Anlamlıdır hep kutlu niyetin:
*
Sözlerim sana ağır mı geldi?
Bilirim ki çoğu boş bir yeldi,
Sizleri hep bozuk sözler deldi!
*
Ter içinde kırdığımız her taş,
Sanma fakat iş farklı arkadaş;
Yonttuğumuzdur kafalardan baş.
*
İşimiz meğer fikir aramak;
Saygıdeğerdir ağaç budamak,
Çınarları kökünden çıkarmak!
*
Hasat vakti çok tatlıdır saman,
Ambarları altın buğday dolan,
Benim fakat işimde parlayan.
*
Zordur elbet söylevcinin işi,
Ekin değil avlar o güneşi,
Dolaşır hep canlı insan peşi!
*
Bu işlerin en zorlusunda kal,
Ateş içinde yanmak gibi hal,
Kızgın ocağa soğuk suyu sal!
*
Kimse bize boşa aylak demez,
Sitem ederek hiç de gülemez;
Perdahlanan aklı hiç gizlemez!
*
Dilimizin neşesidir kesin,
Bırak sözlerim kalbine girsin,
Herkes bu derin gerçeği bilsin.
*
Üstün müdür sizce söylevciler?
Nerde mekandaki mühendisler?
Pratik faydalar sunan kimseler?
*
İkisi de eşit değer tutar,
Yürek bir motor gibi mi çarpar?
Ruh ise ona bir yön mü katar?
*
Eşitiz bizler işte söylevci,
Terimiz aynı emek direnci,
Ruh ve bedenden biziz emekçi!
*
Her kavganın içinde aynı yer,
Ortak emekle büyür her zafer,
Bezeriz bu evreni beraber!
*
Marşlarımız gümbürdesin şöyle,
Boş lafı bırak derin söz söyle,
Fırtınadan haydi çık git öyle!
*
Laf denizinden uzaklaşsak biz,
Dalgakıranla korunur o iz,
İş başına doğru dönmeliyiz!
*
Canlı ve yepyeni biçimi bil,
Bu çalışma olmaz asla sefil,
Ağzı kalabalık olandır dil.
*
Değirmene yollansın doğruca,
Yapalım kepek ununu bolca,
Dönsün boş laflar boylu boyunca.