Seda Nur Polat Şiirleri - Şair Seda Nur ...

kıramadığım kavanozları güzelce rafa yerleştirdim,
sonra içlerine özenle hazırladığım sesleri ekledim.
sesler kaybolmayacaktı şimdi, onlar benimleydi.
hiç ses biriktirmek diye bir şeye denk geldim mi,
biriktirdiğim sesleri neden saklama ihtiyacındayım?

şimdi özlenen zamanları nasıl geri getireyim,
hangi yerde benzerlerini bulayım, nasıl nasıl?
etrafımdaki sesleri de bavuluma koydum,
yeni bir yolculukta başka sesler istemez oldum.

böylesi bir yaşanmışlığın unutuluşu varsa,

benzetme yoluyla ilerlediğim her yolda,
bir benzerine denk gelebilirim umuduyla,
yolumdan sapmak istemezken,
karşıma çıkan uzun bir belirsizlikti;
beni kendimle bir başıma bırakan,
eşsiz büyüsüyle kapılmamı sağlayan,

penceremi üşütmeye yok benim niyetim,
evimin içinden bir köşe hediye etmeliyim.
ona bulamayacağı masumluğu hediye etmeliyim,
kaybolmayacağı anları yaşatmalıyım ona ben.
bir başkasının bakışlarını üzerinde tutacağı
ve hiçbir zaman çekmeyeceği, üzerinden..

sözler verdim kitaplarıma, şiirlerime
ve altı çizili, biricik satırlarıma.
başlangıcın sessiz huzurunu buldum,
yaralayıcı yanlarını sezdim gözlerimde.
bitirememenin başlamaktan zor olduğunu,
-en çok da bitirme hevesiyle yaşadığımda-

niyesiz elimde tuttuğum bir niyet uzanır gözlerime;
uyandırır gece uykumdan, sabah rüyamdan.
beni gözleriyle kandırır, sözleriyle uyutur;
yalanlarına alıştırır, güzelliğiyle kamaştırır.
beklemek adım benim, beklemek adım adım..
sonsuz ikilemin adıyım kendimce yaşattığım;

beklemeyi ve beklentileri sevmedim hiç.
kendime ulaşma yolumda,
önüme bir taş ya da
bir güçlük ekleyecekmişim gibi.
sanki akışta olan bir suya
bir çaresizlik serpmek gibi,

ulaşılan hedefin bizlere getirdiği heyecan mutluluk mudur?
ulaşamamanın heyecanı, beklemenin eziyetinden midir?
varılan sonuçların tepkilerindeki beklenmediklik,
buruk bir acıyı hatırlatmak heyecana, kendisini..
heyecan her zaman mutluluğun sonrasıdır.

gözlerimle arıyordum bendeki gözü,
yaşayan insanlarda.
burada, belki uzaklarda
veya hiç ummadığım yerde.
bir cümlenin değdiği gözlerde
bir insanın değdiği gözlerde.

cümlelerimden ayıklayıp önlerine serdim kelimeleri
gözlerimin önüne serdim yaşadığım ne varsa.
her birinin tarihi ezberimde kaldı ben yazamadan.
defterlerimin köşelerinde görmekten zevk aldığım,
hani bir zamanlar "hadi ne zaman gideceğiz" diye
zamanlamasını döndürüp durduğum, günlerce..