Ömürden kaybolan
Gecelerden birindeyim
Yağmur sinmiş toprağa
İçime çekmekteyim
Bir fincan kahvenin köpüğündeyim
Baktıkça neler görmekteyim
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




bu kadar temiz bir kalple ölümden korkmanız gerekmez...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta