Sözler sarfedilirken düşüncesizce
Unutulur kalbe gömülen buruk gözyaşı
Zaman geçip giderken umursuzca
Derinleşir umarsızca uçurumları.
Dile dolananlar sadece bir anlık öfke
Kırılganlık çoğaldıkça anlamaz ki bunu
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta