Sonsuza Veda Şiiri - Kasım Kobakçı

Geldiğin o günde bitmişse nefes,
Uçmuşsa yuvadan bu suskun kafes,
Kapanmış diyorsa içimdeki ses,
Üzülme sevdiğim bitince heves.
*
Duvarda resmimden düşerken seda,
Hayata sessizce etmişsem veda,
Ruhumu meçhule kılmışsam feda,
İçinden yükselsin sessiz bir nida.
*
Ellerin dokunsun soğuk yüzüme,
Yaşların düşmesin sönmüş közüme,
İnanıp verdiğim eski sözüme,
Son defa bakıver iki gözüme.
*
Kapatma kapıyı ışıklar dolsun,
Bırak da umutlar sararıp solsun,
Dilerim mekanım cennetler olsun,
Arayan dostlarım izimi bulsun.
*
Karanlık odada durma öylece,
Yanıma oturup bekle sessizce,
Ölümün sırrını düşle gizlice,
Hayal et ruhumu sarıl delice.
*
Dışarda rüzgarlar esip geçerken,
Ecelim şarabı tasla içerken,
Mezarım kazılıp kefen biçerken,
Gülümse melekler beni seçerken.
*
Saatin tiktakı vurup dursa da,
Ayrılık kalbini kırıp yorsa da,
Komşular toplanıp halim sorsa da,
Kederler akılda pusu kursa da.
*
Sakın ha ağlama dik tut başını,
Siliver gizlice hicran yaşını,
Zehir etme bana veda aşını,
Süslesin adımız mezar taşını.
*
Artık ben sonsuza veda ederim,
Bırakıp her şeyi sessiz giderim,
Topraktan yapılmış benim kaderim,
Sen mutlu kalırsan biter kederim.