Sonra Gelsin Bakarız Şiiri - Şule Akşit

Sonra Gelsin Bakarız

Fark ettim ki aslında anlatmak isteğim değilmiş biten;
anlaşılmak çabam bitmiş,
anlaşılabileceğime dair inancım…

Yas tutmak gibi bir hâl geliyor insana.
Genelde susuyorsun.
Aslında susuyorsun; dilin damağın kupkuru.

Sadece çölde serap fantezisi, kabullenişe dönüyor.
“Ne olacaksa olur” teslimiyeti gibi bir şey
ya da öğrenilmiş çaresizliğin ahvali…

Anlaşılmak gayretinin de son damlasının
eriyip buhar olduğuna şahit olunca,
kızgın saça düşen bir damla gibi
yüreğinde bir cıııızzz sesi.

Senden başka kimsenin duymadığı…

Diline suskunluk,
kalbine yas olarak iniyor.

Görünürde yaşayan, derinliğinde ölen ne varsa
hepsi adına yasa giriyorsun.
Ya da fark ediyorsun ki yast asın.

İnsanın anlaşılma çabası ne zaman biter?
“İnsan ümidiyle yaşar,” diyordu bir şair.
Şimdi ben öldüm mü?

Ne olacaksa oldu;
bu günden sonra da
ne olacaksa olacak.

Kabulleniş ölüm mü?

Zihnimde yeni sorulara ve cevaplara yer yok.
Dibi delik bir kova gibi;
ne koysam akıp gidiyor…

Ekmek alıp geleyim ben.
Sessizce…

Sonra mı?
Sonra yok.
Sonra gelsin, bakarız.

1.03.2024 / Denizli
Şule Akşit