Bugün elim yandı, inan hissetmedim,
Derler ya hani, kötüye bir şey olmazmış.
Doğruymuş bu söz, şimdi anladım;
İçimdeki yangının yanında eldeki neymiş?
Yüreğim tutuşmuş, cayır cayır yanıyor,
Kimse gelip de bu yangını söndüremiyor.
Dışarıdan bakan bir avuç kül sanır ama
Yürek bir kez yanarsa, kimse söndüremez.
İnsanlar konuşur, uzaktan bakar sadece;
Kendi derdine düşmüş herkes bu gece.
Benim içimde fırtına kopmuş, kime ne?
Yanan can benim, gerisi boş laf bence.
Bazen aynaya bakıp kendimle konuşurum,
"Neden ben?" diye sorar, durur düşünürüm.
Sanki bir gölge gibi sessizce yürürüm;
Kimse bilmez içimde ne acılar taşırım.
Gece çökünce odama sessizlik dolar,
Gözümün önünden geçer eski anılar.
Geçmişin yükü omuzlarımda ağırlaşır;
İçimdeki sızıyı ancak yaşayanlar anlar.
Dünya dönüyor ama benim vaktim durmuş,
Hayat sanki bana hep uzaktan vurmuş.
Güvendiğim dağlara karlar yağmış, kurtulmuş;
Gönül bahçemde bütün çiçekler kurumuş.
Yoruldum artık insanlardan, yalanlardan,
Vefası olmayan o boş sevdalardan.
Bir hayır gelmedi arkamdan konuşanlardan;
Usandım bu bitmek bilmeyen kavgalardan.
Herkes bir gün ektiğini elbet biçecek,
Bu dünya kimseye kalmadı, bizden de geçecek.
Zaman akıp gidecek, ömür elden uçacak;
Geriye sadece dürüst bir isim kalacak.
Zaten kime sığındıysam hep yarım kaldım,
Artık ne bir umut var içimde ne de bir inanç.
Bu dünyada kime sorduysam adını,
Anladım ki tek çare, yalan dünyada Güven.
Kayıt Tarihi : 1.10.2026 21:58:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!