S abahın olmasına az bir vakit var,
Ö ylesine bir sıkıntı beynimi kemiriyorki!
N e olduğunu bir türlü bilmediğim bir sıkıntı.
M ıhlanmış duyguların eziyetiyle
E n derin bir boşlukta, kayıtsızca
Y ok olmanın verdiği bir telaş, bir sükut
E hemniyetsizce atılan adımlar ve izler,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta