Damla damla inat yoğurdum
gecede gözyaşına
Fersah fersah umut kazıdım
inancın ekmeğine
Kulaç kulaç aydınlığına yüzdüm
gözbebeklerinin
Yine de dinmedin
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Cem kardeşim, şiirin finali şiiri kurtarmış...zira kurgu çok soluk geliyordu ki, finalde alevlendi...
Tebrikler ve sevgiyle kalınız...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta