Sonbahar Terennümü Şiiri - Hakan Şuayb E ...

Bir yaprak düşer toprağa,
kim bilir kaç baharın hikâyesini taşır.
Bir yağmur başlar ansızın,
eski sokakları, çocukluk avlularını,
çoktan kapanmış kapıları hatırlatır.
Toprak kokusu yükseldikçe
zaman geriye doğru yürür sanki;
unutuldu sanılan ne varsa
kalbin kuytularından yeniden çıkar.
Sonbaharın hüznü ayrılıktan değildir yalnız,
geçip giden ömrün ayak sesleri vardır onda.
Bir daha dönülmeyecek günlerin,
çocukken koşulan yolların,
sofrasına oturulamayan eski evlerin,
sesi artık duyulmayan insanların
ve bir köşede sararıp kalan fotoğrafların
sessiz hasreti dolaşır rüzgârında.
Akşam erken iner.
Gökyüzü biraz daha mahzun,
sokak lambaları biraz daha yalnız yanar.
Bir pencerenin ardında çay buğulanırken
insan kendi içine doğru uzun bir yolculuğa çıkar.
Ne kadar uzağa gitmişse
o kadar kendine dönmek ister.
Çünkü bazı hasretlerin bir adresi yoktur;
insan bazen bir kişiyi değil,
geçip giden zamanın kendisini özler.
Belki vuslat da yalnız kavuşmak değildir.
Bir gün kendine yeniden rastlamaktır,
kaybettiğin huzuru bir sabah bulmaktır.
Yıllardır susturduğun kalbinle barışmak,
eski bir çeşmenin sesinde çocukluğunu duymak,
bir ekmek kokusunda evini,
bir ezan vaktinde geçmişini,
bir yağmur damlasında bütün ömrünü hatırlamaktır.
Sonbahar bunu söyler insana:
Düşmek her zaman tükenmek değildir.
Yaprak toprağa düşer,
ama toprak onu yeniden hayata hazırlar.
Dal çıplak kalır,
ama içinde baharın emaneti saklıdır.
Gökyüzü kararır,
fakat hiçbir gece güneşi sonsuza dek saklayamaz.
Öyleyse bırak rüzgâr essin,
bırak sarı yapraklar yolları doldursun.
Bırak yağmur eski hatıraların üzerine yağsın.
Hüzün de geçsin kalbin kapısından,
hasret de otursun bir müddet yanı başına.
Çünkü insan bazen eksildikçe çoğalır,
bazen kaybettikçe kıymet bilir,
bazen uzaklaştıkça nereye ait olduğunu anlar.
Ve bir gün bütün yollar
başladıkları yere döner belki.
Bütün ayrılıklar kendi vuslatını arar,
bütün hasretler bir kapının açılmasını bekler.
O vakit anlaşılır ki sonbahar
ölümün değil, dönüşün terennümüdür.
Her sararan yaprak
geçmişten kalan sessiz bir mektup,
her yağmur damlası gökyüzünden düşen bir hatıra,
her rüzgâr başka bir zamandan gelen sestir.
Sonbahar geçer...
Fakat insanda bıraktığı o ince sızı kalır;
biraz hüzün,
biraz hasret,
biraz umut
ve bütün ayrılıkların ötesinde
bir gün mutlaka kavuşulacakmış gibi
derin, tarifsiz bir vuslat duygusu.
Hakan Şuayb