Durmadan soluyor tüm çiçeklerim
bu öyle bir yok oluş ki
yine bahar gelecek deseler inanmam
yine yeşerecek çiçeklerin deseler de...
sarı, kırmızı, kahve...
döküldü yapraklarım dalından bir bir
tekrar yeşil yeşil giyinseler de ağaçlarım
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Tebrik ederim. Çok güzel, kendimi buldum dizelerde..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta