Son Verecekler Yas'a Şiiri - Kasım Kobakçı

Üzerime çöküyor, şu kasvetli duman,
Sanki sahipsiz kalan, garip kullar gibi,
Uyutmuş zihinleri, o zehirli yalan,
Bölünmüşlük hissiyle, sarmışlar her yanı,
Ayırmış kardeşleri, doymayan o hırsla,
Halbuki o tufandan, afet kopmadan evvel,
Ne kadar da parlaktı, o dost bakışları.
*
Dönüştü tüm mevsimler, bozuldu o ahenk,
Silindi suretlerden, o masum ifade,
Bizler hiç sezemedik, sinsice yaklaşan,
Yok etti zarafeti, o kaba cehalet.
*
Yabancı durur şimdi, dostlar birbirine,
Hoyratça ezilmiş hep, o narin çiçekler,
Ellerinde kalan, son bir avuç hatıra,
Çünkü, o koyu gölge ve maddeye tapmak,
Kullanıp araçları, esir almış aklı,
Koparmış bağlarını, hissiz bir taş yapmış.
*
Ahval böyle olsa da, umut bitmemiştir,
O zifiri gecenin, tam orta yerinden,
Bazen çakar şimşekler, aydınlanır cihan,
Vicdanı hür olanlar, o cesur yürekler,
Görünüşte, çaresiz kalsalar da bazen,
Zorluklar kuşatsa da, engeller çıksa da,
Yakacaklar güneşi, boğup o zulmeti.
*
Yırtıp atacaklar, o siyah perdeleri,
Geleceğe yürüyen, o aydınlık yüzler,
Sevgiyle kuracaklar, yıkılan her yeri,
Son verecekler yas’a, durdurup geceyi.