Son Veda Şiiri - Deniz Gece Mavisi

Şiirler bitti,
Şarkılar bitti,
Sözler bitti,
Sen bitmiyorsun bende.
Çıkarıp atamıyorum seni içimden;
Bir yara gibi, bir dilek gibi hala solumdasın.

Oysa ne yeminler etmiştim;
Onu asla affetmek yok demiştim.
Bir rüyayı gerçek sanıp uyanmayı reddetmiştim.
Değmezsin demiyorum;
Aptalmışım diyorum.

Aptal kalbim seni seçti.
Şimdi ne sen varsın ne de yalanların.
Hatıraların dolarken gözlerime,
Sen yoksun, ben yokum, biz yokuz.
Ne güzel di yüreğime usulca süzülüşün;
Beni bir yalana alet edişin.
Yatağın soğuk tarafından kaldırıp,
Kollarının arasına adeta gömüşün.
Bir kedi yavrusu gibi kollarında güven buluşum;
Ne güzeldi.

Sözcüklerin dilimle dudağım arasında intihar ettiği anlardayım.
Bugün tam bir yıl oldu sen gideli.
Yüreğim hala soğuk.
Gidişinle karlar yağdı yüreğime.
Hiçbir hikaye kitabında geçmese de adın,
Sonu acı ile biten bir hikaye oldun kulaklarıma.
Ben ise hep inanmayı seçtim sana;
Aciziyet değil, aşk.

Bir gel desen, gelecek cesaretim var mı, onu da bilmiyorum.
Sadece istisnasız seni düşünüyorum.
Yüzünü okşayan rüzgarı bile kıskanarak,
Belini saran kemerden hâlâ davacıyım.
Söylesene, kim sevdi seni bu kadar?
Kim özledi, kim bekledi saçlarından yollar yaparak?

Sahi, hiç mi görmedin sana açtığım yolları?
Yollarına uzattığım avuçlarımı,
O yollarda titreten bacaklarımı,
Kanayan dizlerimi hiç mi görmedin?

Yokluğunun uçurumlarındayım.
Bir adım ötem, acılarımın son noktası.
Ama ben ısrarla o uçurumda düşme pahasına seni bekliyorum.
Hadi, dola kollarını belime, çek kendine.
Bunu bana yapamazsın de.
O yürek benim de.
De be adam, bu son bakış,
Bu son veda.
13.09.2026 15:26