Istanbul Bakirkoy 7Aralik
Son Tren, Son Veda
Sarı sıcak bir yaz akşamıydı,
İzmir Garı’nda zaman terliyordu.
Koşuşan insanlar arasında
yalnızca ben yerimdeydim —
bir geçmişin enkazında sessizce duran.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta