Son Telve Şiiri - Muhammed Emin Daştan

Ayan beyan ortada değil mi haykırışlarımız
Sancılı olsa da varoluşlarımız
Hatta ayrılıklarımız

Hangi şarkıda, hangi yüz
Hangi tebessüm hatırlatmadı ki seni bana
Uzağımdaki yakınlığım benim, kaçışlarım hep sana
Titreyen kalemimden dökülen mısralarım
Başımı yastığa koyduğumda canlanır hatıralarım

Olmasa ne olur, ne çıkar
Ne kaldı ki sanki yanıma kâr
Bir avuç umudu çok gören ey nazlı yâr
Sanma ki yüreğimde küllenmiş sevdam, hâlâ yanardağ

Kaçtıklarıma yakalandım, hep tek çıkmaz sokağımdın
Kimseler bilmedi bendeki hüznün kederini
Soluğu kesilmiş yarınlar bıraktım, kendimden kaçtım
Tebessüme hep borçlu kaldım
O da hiç sormadı bana derdimi

Dürüp büksem heceleri
Yine de gelirsin bana sormadan geceleri
Sevdanın en gizemli, en sitemli hâli
Ağzıma almadığım yeminleri çiğnemedim ki
Avazımın çıktığı yerde susar
Yine sana koşar içimdeki deli

Hiç olmak ne demek, hiç…
Boğazın düğümlenmesi, nefes alıp da konuşamamak
Acılar yarışmaz, bilirim de
Sevdanın ben miyim son neferi

Ne hacet, kadere değil kırgınlığım
Peyderpey eksilen ben miyim
Yoksa bendeki sen mi

Azdan çoğa, çoktan aza koydum
Hiçbir zaman dengelenmedi terazim
Yahutlar anlamsız
Eş dost sohbeti sana gelmeden de olmuyor hani
Evet, çok mu yoruyor
Olsun…
Onlar da kalkıyor gidiyor bir zaman sonra
Kalıyor ahkâm kesen ben
O da son telveyi hep sana ikram ediyor…