Son Söz Şiiri - Mustafa Alp

seni ilk görüşte sevdim.
ne zaman durdu o an,
ne dünya yürümeyi bıraktı.
sadece kalbim, adını bilmediği bir ömre
sessizce teslim oldu.

bir bakışın düştü içime,
ne yağmur söndürebildi onu,
ne yıllar eskitebildi.
insan bazen bir anı yaşar,
sonra ömrünü o anın gölgesinde tüketir.

seni değil yalnız,
sende gördüğüm umudu sevdim.
gülüşünün kıyısına sığındım,
sessizliğinin içinde kayboldum.
meğer insan en çok,
kavuşamadığı yere yuva kurarmış.

geceyle çok konuştum.
yıldızlar cevap vermedi.
rüzgar, adını alıp uzak dağlara götürdü.
bense senden kalan bir sessizliği
göğsümde ömür diye taşıdım.

anladım ki.
aşk bazen kavuşmak değildir.
bazen, hiç dokunamadığın birinin
yokluğunu incitmeden sevebilmektir.

dünya dediğin,
kapısı sürekli çalan eski bir misafir odası.
kim gelir, kim gider bilinmez.
geride kalan yalnızca
bir avuç hatıra,
bir de söylenememiş cümlelerdir.

bir gün adımı duyarsan,
mezar taşıma çiçek bırakma.
toprak çiçeği de çürütür.
eğer bir şey bırakacaksan,
kalbinde eksik kalan bir duayı bırak.

çünkü ben,
en güzel duamı seni severken ettim.
Rabbimden seni istemedim.
sana duyduğum sevginin kirlenmemesini istedim.

şimdi gözlerimi son kez kapatacağım
gün yaklaşırken
içimde ne öfke var,
ne sitem.
sadece kabulleniş.

biliyorum,
sen yanımda olmayacaksın.
ama yokluğun bile,
varlığından öğrendiğim sevgiyi silemeyecek.

insan ölür.
fakat gerçekten sevmişse,
kalbinde taşıdığı son isimle göçer.

ben de öyle gideceğim.

ve son nefesim,
sessizliğin dudaklarına emanet olacak.

dilimden dökülecek son söz ise değişmeyecek.

seni ilk görüşte sevdim.
sana ettiğim dua,
ömrümün en temiz cümlesiydi.
gözlerimi kapatırken yanımda olmayacaksın,
ama son nefesimde bile,
adın kalbimin son çarpışı olacak.

✍️