Son Söz Şiiri - Mesut Kutay Mülayim

Gitmek istedin ve gittin...
Dönüp ardına bile bakmadın!
Kurduğum dünyayı yerle bir ettin,
Peki Neden? Ben soruyu kendime çok sordum.
Peki sen bunca şeye hangi nedeni buldun?

​Çekip gitmesi sana kolaydı hep;
Düşman ilan etmesi de, sana kaldı yine.
Ben sustukça, sen kestin dilindeki sözlerle...
Her şeyin bedelini yükledin yüklemesine de,
Ya içindeki ben? O da yalan mıydı?

Şimdi her geçen gün büyüttüğün,
İçinde kor ateşlerle sarıp sarmaladığın,
O bitmek bilmeyen kininde boğuluyorsun.
Ben sessiz sedasız kenara çekildim de,
Sen hâlâ uzaktan bağırıyorsun!

İçindeki bu zehir seni kavurur,
Bizi de çok uzaklara savurur.
Sözler elbet son bulur da,
Fırtınaya bıraktığın bu sevgimiz var ya.
Artık sessiz sessiz kaybolur...

Ne diyeyim ki...
Yolun açık olsun...