9 Haziran 1963 Razgrad/BULGARİSTAN
Son redif,
Her sonun içinde, yeni bir başlangıcı taşıyan o gizem,
Son sözlerin ardından gelen, o derin ve anlamlı sessizlik gibi,
Bir şiirin, son dizesinde kendini bulup, tamamlanan ahenk gibi,
Nihai veya başlangıç..
Tüm kelimelerin tükendiği, o noktada konuşan, o sükunete rağmen,
Kendi varlığının özüne inip, orada sonsuz tekrarı bulurcasına,
Kaf önce hafif hafif düşüyorsun sonra
kızıl kızıl dağılıyorsun elimde kalıyor iki nokta
atıp kırmızı bir gül kalbimin tam ortasına
kaçıyorsun mevsimlerden mevsimlere
tahtı çalınmış bir padişahım oysa
kayboluşunu arayan hesapsız yolculuklarda
Devamını Oku
kızıl kızıl dağılıyorsun elimde kalıyor iki nokta
atıp kırmızı bir gül kalbimin tam ortasına
kaçıyorsun mevsimlerden mevsimlere
tahtı çalınmış bir padişahım oysa
kayboluşunu arayan hesapsız yolculuklarda




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta