Son Kıvılcım Şiiri - Yücel Özkü

SON KIVILCIM
Gönlümde kuyu, dibinde sükût,
Sesimi yutuyor taşlaşmış umut.
Göğsümde büyüyen kara bulut,
Güneşi unuttu içimdeki yurt.

Mektubun saklı kırık çekmecede,
Mürekkebin dağılır gece bende.
Adını anmasam, yarım bir hece,
Uykuma karışır gecenin sesi.

Aramızda uzar paslı raylar,
Bir uçta sen kaldın, bir uçta yollar.
Gülüşün bahçende açarken güller,
Penceremde üşür solgun sonbahar.

Göğsümde durmuş, sesi kısık bir saat,
Geceyi ağırlaştırır boşluğun.
Dön desen, yoluma düşmez izlerin,
Küllerin altında bir kıvılcım kalır.

YÜCEL ÖZKÜ
19 Eylül 2026/10:31