Son İstasyon Şiiri - Mustafa Uzunkaya

Son bahar gelmeden
Yaprakları neden sarardı ağaçlarımın
Nerede yanlış yaptım
Çok mu sevdim?
Yoksa sadece sevildiğime mi? inandım

İki dudağının arasında dökülen
Bir neşter kesiği gibi kanatan sözlerin
Ne veda edip gidebildi yüreğim
Nede seni unutabildim

Bir tren garındaki bankdan izledim
Vedaları ayrılıkları
Uğultular içinde geçen her treni
gizlice dökülen gözyaşlarını
Umursamıyormuş gibi görünüp
insanların gözlerinde gördüm enkazımı

Rayların soğukluğu sindi avuçlarıma
Unuttum bu kaçıncı seferi bekleyişim
Gözlerim kapılarda
bavulumda kırılmış hayallerim
Bir düdük ile irkilen yorgun bedenim
Ve Yine Yanlızlık
Bana düşen bütün gerçeğim

Kapandı kapılar bugünde istasyonda
Bir Ben kaldım
birde ayın ışığı ile yansıyan gölgem yanımda
Artık Kabullenmem gerekiyor
Beklemenin gidenleri geri getirmediği
Yollarının bir daha düşmeyeceğini
Bildiğim bu istasyona…