Son Bakış Şiiri - Ömür Can Sönmez

Yokluğunu bile değişmem başkasıyla mutluluğa,
Adını anmak yetiyor hayata tutunmama.
Herkes “alışırsın” diyordu, yalanmış hepsi,
İnsan en çok gidenin boşluğuna alışamıyor aslında.

Yastığın diğer tarafı hâlâ soğuk,
Dokunmaya elim gitmiyor,
sanki suçüstü yakalanacakmışım gibi.
Sen yokken kurulan hayaller bile yarım,
Gülüşünü koyacak yer bulamıyor bu şehir.

Sokaklar aynı sokaklar ama ışıklar daha sönük,
Çay aynı çay ama tadı eksik.
Adını içimden geçirince düğüm oluyor nefesim,
Demek ki insan sevince iyileşmiyor, derinleşiyor acısı.

Dön demeye gururum yetmiyor,
Unuttum demeye kalbim.
İkisi arasında sıkıştım kaldım,
Ne sana gelebiliyorum
Ne de sensiz gidebiliyorum bu şehirden.

Elimde kalan sadece yarım bir vedaydı,
Söylenmemiş sözler düğüm düğüm boğazımda.
Gözlerin gitmeden önce son kez değdi ya bana,
O bakış hâlâ en derin yerimde kanıyor usulca.

Takvimler değişti, mevsimler geçti üstümden,
Ama içimdeki o gün hiç bitmedi.
Herkes yeni başlangıçlardan bahsederken,
Ben hep aynı cümlenin içinde devrildim.

Bil ki kimseye yer açmadım ardından,
Kapıyı çalan oldu elbet, ama kalbim açmadı.
Sen gittin ya, hayat devam etti diyorlar,
Yalan…
Hayat sürükledi sadece, ben hâlâ o son bakıştayım.