Şölen Şiiri - Kasım Kobakçı

Sevinç ezgileriyle dökülür ışıklar, semalardan, vadilerden, yamaçlardan,
Pegasus efsanesine kulak asmadan, şevkle kanat çırpar serçeler,
Tepelerin zirvesini kuşatan, sislerin ak pamuk tarlalarında.
*
Işıl ışıl, boya paletidir ovalar,
Bir yaren edasıyla, kucaklar melekler,
Şu zarif örtüyü, kuşanan bozkırları.
*
Tılsımlı dumanlar, yemiş yüklü fidanlar,
Nazlıca okşar yel, sevdadır oluşun cevheri,
Kadim kâhinlerin, parşömenlerde fısıldadığı ütopya,
Kırlarda, bizzat kendisidir somutluğun.
*
Bakışları berrak, gönlü şen ve ruhu azat gezgin,
Açmış, sıcaktan pişmiş kollarını,
Göğünde meşale misali, ışıldayan yıldıza dönük,
Dikip onur duyarak, o mağrur çehresini,
Hazlı bir tavırla, şakırdı türkülerini.
*
Yankılanır boşlukta kahkahalar, silinir kederin izleri,
Coşkuyla çarpar yürekler, ritmiyle evrenin,
Sonsuz bir döngüde, dans ederken zerreler,
Baharın, en taze nefesini çeker ciğerler.
*
Ne gam kalır geriye, ne de tasa,
Sadece saf bir neşe, süzülürken zamandan,
Her nota bir umut, her es bir vuslat,
Yaşam, ufkun ötesinde bir şölen şimdi.