Solar Ümitlerim Şiiri - Kasım Kobakçı

Soğuk sisler basar bütün yanımı, incinir ruhum bitkin anımda,
Bana neşe verecek ufacık istek kalmadı, zihnimin içinde,
Tutunur zayıf bedenim, yalnızca asil büyük temiz inançlara.
*
İncinir ruhum acılar içinde, kıvranır kimsesiz odalarda,
Gecenin sabahla olan ebedi harbi, yakıyor bakışlarımı,
Ucu bucağı görünmeyen çukurlara doğru, gider adımlarım,
Ayazla esen mevsimler misali, soluyor uçuşan hülyalarım.
*
Kapalı gökyüzü ağlıyor üstümde, boğulur içimdeki sesim,
Bana heves sunacak ufacık kıvılcım belirmez, şu hafızamda,
Tutunur yaralı kalbim, coşkuyla ışıldayan eşsiz sevinçlere.
*
Boğulur içimdeki sesim, yapayalnız köşelerde acılarla,
Siyahla beyazın hep süren zorlu savaşı, sızlatır bedenimi,
Sonu bulunmayan çok derin uçurumlara düşer, hemen izlerim,
Buzlu esintiyle doğan ayaz anlar içinde, solar ümitlerim.
*
Kasvetli havalar iner tepeme, her saniye ezilir bedenim,
Bana inanç verecek minicik sevinç bulunmaz asla, şu zihinde,
Sarılır bitkin ruhum daima, olumlu hissin saf beyazlığına.
*
Ezilir bedenim uzak köşelerde, en derin soğuk acılarla,
Geceyle gündüzün hiç durmayan, çetin savaşı yaralar içimi,
Ucu bucağı olmayan çok derin mağaralara, düşer izlerim,
Zemheri ayazla esen soğuk anlarda, hemen solar ümitlerim.